Expositie Ruigoord 2 februarie

Expositie Ruigoord 2 februarie

  • Posted by Ronja
  • On 15 december 2017
  • 0 Comments

Toen ik op de kunst academie ging wilde ik lere schilderen zo als de meester naar de waarneming, ik wilde licht kunnen vangen technieken beheersen, een goede schilder zijn.
Helaas was die tijd al lang geleden dat ze dat in Groningen leerde, maar toen had ik al besloten te gaan, en zat ik op de academie.
Ik heb wel heel veel andere dingen geleerd daar, die minstens net zo veel of liever gezegd nog veel meer waarde hebben gekregen voor mij en voor mijn leven. Dus dankbaar dat mijn pad zo is gelopen.

Maar ik kon toch niet stoppen met schilderen. Hoe nutteloos ik het ook vond, want ik wilde geen kunst maken die mensen aan hun muur konde hangen in hun huiskamer. Daar wilde ik geen moeite voor doen. Daar zat geen verhaal in om te vertellen, geen boodschap. Maar toch bleef ik schilderen omdat het me heel veel gaf. Het gaf me rust en een fijn gevoel van harmonie.

Ik schilderde vooral vrouwen, mijn eigen lichaam als voorbeeld. Altijd dromerige vrouwen, krachtig, mysterieus, het liefst zo bloot mogelijk, als ik het durfde. Net op het randje van prettig om naar te kijken en iets te kinderlijk, puberaal, gênant.

Een paar dagen geleden heb ik een poost gedaan op facebook. Een waarin ik mezelf bloot geef, mijn eigen geheimen en schaamte op tafel leg, net te gênant om prettig te lezen.
Daar aan denken, mezelf af vraag waarom ik dat doe. Waar ik het lef van daan haal mijn proces te willen delen, waarom ik denk dat het toch moet gebeuren en waarom ik voel dat ik het niet anders kan, omdat ik anders het gevoel heb dat de vrouw, de universele vrouw zal stikken, omdat ze niet weet dat er een weg is.

Huil om mijn zelf, ik als puber. Die zo sexy was/deed, zo verleidelijk, mannen probeerde om haar vinger te winden maar wanneer het tot seks aankwam zo snel mogelijk weg ging of het wel probeerde maar dan in een moeras verdween van leugens en schaamte. Me schaam dat ik zo intens fake ben geweest.

Mijn verlangen die vrouw te zijn die krachtige is, mooie, sensuele met al haar imperfecties, de kracht te vinden om die (on)volmaaktheden juist te omarmen en daarmee vrouw te zijn volledig.
In mijn atelier aangekomen in Ruigoord. Dit dorp van vele maffe vrije gekke zielen. Die mij voor zijn gegaan in te durfden, uitspreken roepen, soms uitschreeuwen van wat zij vinden dat belangrijk was/is om gezegd te worden. Een dorp die een zeer rijke, donkere en tegelijkertijd kleurrijke geschiedenis kent.

Zit ik hier met al mijn vrouwen, al deze geschilderde vrouwen die mij stuk voor stuk een beetje rust geven en hoop. Deze vrouwen die ik eigenlijk nooit durfde te laten zien omdat ik dacht niet goed genoeg te hebben leren schilderen. Er zit zo veel meer achter hun verschijning en waarom ik ze moest schilderen dan ik dacht, besef ik me zo ineens.

Zij konden het wel zijn die vrouwen die ik niet durfde te zijn…

Op 2 Februatie tijdnes Natural High zullen ze hangen in de kerk van Ruigoord Tijdens met als thema: DREAMS TO REMEMBER.

Toevalligerwijs kijk ik net op me website naar t mapje om te zien welke dames ik er al op heb staan en heet het mapje ‘Droom Dames’ Als of het allemaal zo hort te zijn..

 

0 Comments

Leave Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *